Hoofdstuk 1 - Verbannen (deel 1)

John zat voorovergebogen met zijn ellebogen op zijn knieën en staarde naar de kale betonnen vloer. Hij realiseerde zich dat hij al een tijd op zijn lip beet. Geïrriteerd stond hij op en liep de wachtruimte op en neer. Hij stopte bij het kleine raampje en tuurde naar buiten. Malabo Airport was uitgestorven. Hij zuchtte en ging weer op de ongemakkelijke houten bank zitten. Zijn keel was kurkdroog. In het vliegtuig had hij een zakje zoute pinda's gehad; daarna had hij de stewardess niet meer gezien.

Hoe lang zou hij het in deze hitte nog uithouden? Wie weet wanneer ze die verdomde piloot eindelijk gevonden hadden. Hij had nu lang genoeg gewacht. Hij stond weer op en liep met grote passen naar de deuropening. Er moest hier ergens toch wel iets te drinken te vinden zijn?

Toen hij haar zag, was het al te laat om in te houden. Ze botsten tegen elkaar op en zij liet haar kleine koffer uit haar handen vallen. Hij ving de subtiele geur van haar exotische parfum op. Hun gezichten waren vlak bij elkaar en hij keek recht in haar sprekende, donkerbruine ogen. Hij was even van zijn stuk gebracht maar herstelde zich snel.

‘Sorry! Gaat het?’ zei hij, instinctief in het Nederlands beginnend.

Ze blies een diepe ademteug uit. Toen ontspande ze en lachte. ‘Wow. Ja, niks aan de hand.’

Hij pakte haar koffer op en zette hem in de hoek van de wachtruimte, naast zijn eigen weekendtas. ‘Ga je ook naar Pioneer Epsilon?’

‘Ja. Ze zeiden dat ik de helikopterpiloot hier kon vinden?’

‘Dat was een leugen. Ze zijn 'm al een half uur kwijt. Ik wilde al bijna gaan zwemmen.’ bromde hij.

Haar lach werd breder en ze stak haar hand uit. ‘Ik ben Kiani.’

‘John. Ga zitten.’

Hij nam weer plaats en zij plofte neer op de bank schuin tegenover hem. Haar koffiekleurige huid glansde in het zonlicht. Hij schatte haar begin dertig. De vele rijen kleine vlechtjes die plat over haar hoofd liepen gaven haar een Afrikaanse uitstraling.

Ze pakte een flesje water uit haar handtas, nam een slok en bood het hem aan. ‘Maak maar op hoor, ik heb er nog een.’ Hij nam het dankbaar aan en dronk het in een paar flinke teugen leeg.

Ze keek hem opgetogen aan. ‘Zo, wij worden dus collega's?’

‘Ik hoop het wel. Anders zit ik twee maanden opgescheept met alleen maar zweterige kerels.’

‘Andere zweterige kerels bedoel je.’ Een plagerige grijns verscheen op haar gezicht. Ze boog voorover en raakte even zijn knie aan. Zijn oog viel op het kettinkje om haar hals, met een kleine, zwarte hanger eraan. Ze zag zijn blik, pakte de hanger en liet hem zien. Hij had de vorm van een gebalde vuist.

‘Da's m'n ogri ai krara. Tegen het boze oog.’

‘Jaja... en hoeveel boze ogen heeft-ie al tegengehouden?’ zei hij geamuseerd.

Ze deed alsof ze diep beledigd was en drukte de hanger tegen haar borst. ‘Ja, lach maar. Als het noodlot toeslaat, ben ík tenminste beschermd!’

Even betrok zijn gezicht. Hij had nooit geloofd in iets als noodlot, maar het afgelopen jaar had dat ongeloof zwaar op de proef gesteld.

‘Ik heb je niet gezien in het vliegtuig.’ zei hij.

‘Ik kom uit Miami. Daar heb ik de veiligheidstraining gedaan.’

‘Hadden jullie ook zulke infantiele instructievideo's?’

‘Ben, de onhandige offshorewerker? Wat ontzettend fout hè, geweldig!’

Weer die stralende lach. Maar hij zou zich niet laten inpakken door haar charmes.

‘Miami... woon je daar?’

‘Nee, ik kwam van Aruba. Ik was op een soort lange vakantie.’

‘En toen dacht je ineens: ik wil een baan op een olieplatform!’

‘Nee, niet echt. Ik ben psychiater, niet bepaald een logische stap.’

‘Psychiater? Waar hebben ze jou voor nodig dan?’ vroeg hij verbaasd.

‘Geen idee! Maar ik zag een advertentie, en het leek me wel avontuurlijk. Je weet nooit wat je tegenkomt. Of wie.’ Een pauze en een lachje. ‘En jij, waarom heb jij jezelf hierheen verbannen?’

‘Verbannen is het goeie woord ja. We zijn straks echt van alles en iedereen verlaten. Blijkbaar heb ik daar behoefte aan.’

‘Oh, moet ik weer weggaan?’

‘Ik denk dat ik je nog wel een paar minuten kan verdragen.’

‘En wat doe je?’

‘Ik zit in de beveiliging.’

‘Een psychiater en een bewaker... Dan lopen er kennelijk een stel gevaarlijke gekken rond daar!’

Hij lachte. ‘Ja, ik vang ze, jij spuit ze plat.’

Ze begon ook te lachen, maar keek toen op naar de deuropening. Er stond een korte, stoïcijns kijkende man met haar tot net boven zijn schouders en een flinke stoppelbaard.

‘Buen día. You fly to Pioneer Epsilon?’

‘Right! You're the pilot?’

‘Si.’

‘I'm Kiani, and this is John.’

‘Javier. Come on.’ Zonder op antwoord te wachten beende hij weg. Ze keek even verbaasd naar John, pakte toen haar koffer en volgde haastig de piloot. Enigszins geërgerd kwam John ook overeind. Hij deed rustig aan met zijn tas. Toen hij bij de helikopter kwam, zat Kiani al binnen. De piloot gebaarde ongeduldig waar hij zijn bagage moest stoppen, drukte een zwemvest in zijn handen en werkte hem naar binnen.

Minutenlang versnelden de wieken. Javier sprak in het Spaans met de verkeersleiding, zette af en toe een knop om en zat de rest van de tijd verveeld op het dashboard te trommelen. Kiani keek juist enthousiast om zich heen, alsof ze geen enkel detail aan haar aandacht wilde laten ontsnappen. John dacht alleen maar aan de safety training, waar hij had geleerd uit een zinkende helikopter te ontsnappen. Het stelde hem niet gerust.

Ze riep iets tegen hem, maar hij verstond het niet. Ze wees uit haar raampje, waar over de zeestraat een berg te zien was en schreeuwde een woord. Na twee keer realiseerde hij dat ze ‘Kameroen’ zei. Hij knikte en probeerde te glimlachen, maar wist dat de nervositeit van zijn gezicht af te lezen was. Plotseling voelde hij zijn maag zakken. Ze waren los van de grond en begonnen snel te stijgen. Hij keek naar de piloot, die geroutineerd een serie handelingen uitvoerde met de verschillende hendels en pedalen. De helikopter draaide en al snel lieten ze het vliegveld achter zich.