Hoofdstuk 1 - Verbannen (deel 3)

5 weken geleden

John rilde even. Mistflarden bedekten het gemillimeterde gazon. Een zwak zonnetje leek de nieuwe lente aan te kondigen. Een colonne blauwe uniformen schuifelde traag voorbij.

Een nogal corpulente man met een grote bril op veegde een traan van zijn wang. Hoofdinspecteur Van der Kamp. John kende hem vroeger als 'oom Albert'. Op zijn zesde verjaardag had hij een grote politieauto van hem gehad.

Er volgden een aantal jongere agenten; respectvol maar duidelijk niet op hun gemak. Een paar knikten hem bemoedigend toe, maar er waren er ook die hem resoluut negeerden.

Op de kist lagen een gehavende politiepet en een zwart fluwelen kussen met een penning. In een halve cirkel rondom het graf waren vele grote bloemstukken uitgestald. Elk had een eigen lint: ‘Collega's Patijnlaan’, ‘Tactische recherche’, ‘Korps Hollands Midden’.

John stond gelaten te wachten tot het ritueel voorbij was. De andere aanwezigen hadden verwachtingen van hem, en hij zou ze niet teleurstellen. Hij zou de toegewijde zoon zijn die het moeilijk had maar zich koste wat kost goed wilde houden.

Zijn moeder, een van de weinige aanwezige vrouwen, klampte zich vast aan zijn arm. Haar schouders schokten. John schrok van zijn eigen gebrek aan mededogen voor haar. Had ze werkelijk van die man gehouden? Of huilde ze alleen omdat ze de plotselinge verandering niet aankon?

Frank Rothuizen, een boomlange man met een dikke grijze snor, sloot de rij af. Hij liep naar hen toe en legde een hand op de schouder van John's moeder, die dankbaar naar hem opkeek. ‘Emily... mijn oprechte deelneming. Hij was een goed man. Veel sterkte.’ Hij wendde zich tot John. ‘Ik heb je vader nog nooit zo trots gezien als de dag dat je rechercheur werd. Je betekende veel voor hem.’

De begrafenisondernemer ging hen voor richting de zaal waar de koffie klaarstond. Rothuizen hield John even tegen. ‘Ik moet je even spreken.’

‘Kan dat niet tot maandag wachten?’ vroeg hij.

‘Dit niet. Ik weet dat de timing ellendig is. Of misschien is het juist goed zo.’

Ze liepen terug de begraafplaats op. Rothuizen aarzelde evenen keek hem toen indringend aan. ‘Voor ik zeg wat ik ga zeggen, moet je weten dat ik volledig achter je sta.’

‘Wat is het, Frank?’

Rothuizen's gezicht kreeg er een aantal rimpels bij. ‘Bureau Interne Zaken is bezig met een onderzoek naar aanleiding van een anonieme tip. Jouw naam is daarbij genoemd.’

John's hartslag versnelde, en hij voelde zijn handen klam worden.

‘Wat voor onderzoek? Word ik ergens van beschuldigd?’

‘De details weet ik nog niet, maar ik kom er wel achter. Kom maandagochtend meteen langs, oké?’

John knikte. Rothuizen pakte zijn arm.

‘John, ik ken je al je hele leven. Maak je geen zorgen. We gaan dit oplossen.’